İyi ki vermiş!...

Dünya tatlısı üç kuzum var:

Hatice Zeynep (abla kuzu),
Rahmet Gül (prenses kuzu),
Didenur Betül (pamuk kuzu).

Zeynep ile ben anne olmayı, Rahmet ile eşim baba olmayı öğrendi. Didenur ise hepimizin gözbebeği oldu; kızlarıma ablalığı öğretti. 

Zeynep'im altı yıl yanlızdı. Her fırsatta "Allah'ım bana bir kardeş ver" diye dua ederdi. Kardeş takıntısı o kadar fazla idi ki, misafirlerimize "dua edin de benim bir kardeşim olsun" diyerek bizi mahçup ettiği anlar olduğunu hatırlıyorum.

Zeynep altı yaşında iken Rahmet'imizin güzel haberini aldık. Sıkıntılı 7 ay sonunda afacan prenses kuzumuz "yeter artık" diyerek erkenden aramıza katıldı.  Yoğun bakımda, prematüre polikliniklerinde geçen sıkıntılı bir yıl daha...

Rahmet bir yaşını geçtikten bir ay sonra Didenur'a sürpriz hamileliğimi öğreniyoruz. Şaşkınız. Bir yıl önce tek çocuk sahibi iken bir yıl sonra üçüncüyü beklemek fikrine alışmamız zaman alıyor. Yine de gülümsüyor; içten içe sevinç duyuyoruz. Didenur'a hamileliğim ailece zor günler geçirdiğimiz; benim 70 gün Hacettepe' de yattığım günler içeriyor. Rahmet'e bir ay Ayşe Halamız bakıyor; bir ay sonra ilk kreş deneyimi... Her akşam ve sabah evi telefonla arayıp; seslerini duymak istiyorum... Faruk hastane-iş-kreş arasında koşuştururken bir ayda 8 kilo veriyor.

Didenur doğup eve gelince Rahmet sevmiyor bu yeni misafiri. Her fırsatta dövüyor. Üzerine çıkıyor. Didenur ise onu görünce sevinç çığlıkları atmaya devam ediyor. 1 yıl sonra oyun arkadaşı olmaya başlıyınca birbirlerini de büyütmeye başlıyorlar.

Kısaca böyle...

Şu an Zeynep 12, Rahmet 6, Didenur 4 yaşında... Üçü de birbirinden farklı, üç farklı alem, üç farklı mevsim. Renk zevkleri bile farklı: Zeynep moru, Rahmet pembeyi, Didenur maviyi seviyor; herşeylerini ona göre istiyor. Her yaşın zorlukları ve güzelliklerini hep beraber bazen hayret, bazen yorgunluk, bazen gülümseme, bazen ise kızgınlıkla  izliyoruz. Her şeye rağmen içten gelerek "iyi ki vermiş" diyebilmek, en güzeli bu...

Kuzucuklarımın her birine özel, bebeklikten itibaren gelişimleri ile ilgili, tarihe not düşecek, onlara hatıra olacak  yazılar yazacağım.

Bu yazı  için bu kadar yeter...

Sonlarında ise  her zamanki duamız yer alacak: İyi ki vermiş!


 

Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadasina Gönder!

0 yorum yazılmıştır